Archiwa tagu: inwestycja

Program Czyste Powietrze

Program Czyste Powietrze jest kompleksowym planem działań zaprojektowany w celu poprawy efektywności energetycznej oraz zmniejszenia emisji pyłów i innych zanieczyszczeń do atmosfery z istniejących jednorodzinnych budynków mieszkalnych. Program obejmuje istniejących również nowo budowane jednorodzinne budynki mieszkalne.

Program skierowany jest do osób fizycznych będących właścicielami domów jednorodzinnych, lub wydzielonego w budynku jednorodzinnym lokalu mieszkalnego, albo osób posiadających zgodę na rozpoczęcie budowy budynku jednorodzinnego.

W ramach programu Czyste Powietrze można uzyskać dofinansowanie na sześć rodzajów inwestycji:
-> zakup i montaż nowych źródeł ciepła spełniających wymagania programu CZP,
-> docieplenie przegród budynku,
-> wymianę stolarki okiennej i drzwiowej,
-> wymianę instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej,
-> instalację odnawialnych źródeł energii (kolektorów słonecznych i instalacji fotowoltaicznej),
-> montaż wentylacji mechanicznej wraz z odzyskiem ciepła.

Beneficjenci programu Czyste Powietrze mogą zyskać zwrot części poniesionych kosztów, przy czym maksymalny możliwy koszt, od którego liczona jest dotacja to 53 tys. zł (dodatkowe koszty mogą być dofinansowane w formacie pożyczki), natomiast minimalny koszt kwalifikowany projektu wynosi 7 tys. zł.

Wniosek o dofinansowanie należy złożyć w WFOŚiGW (Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej), uwzględniając wymagania opublikowane na stronie internetowej Funduszu (na stronie Funduszu można znaleźć również Regulamin oraz instrukcję wypełniania wniosku) oraz gminy, właściwe ze względu na położenie nieruchomości objętej wnioskiem o dofinansowanie.

Najważniejsze dokumenty dotyczące programu Czyste Powietrze obejmują: Opis Programu priorytetowego, Formularz wniosku wraz załącznikami, Instrukcja wypełnienia wniosku, Regulamin naboru wniosków, Wzory umów dotacji i pożyczki, Zestawienie rzeczowo-finansowe, Wniosek o płatność.

Przed rozpoczęciem inwestycji należy określić aktualny stan budynku pod kątem jego potrzeb (należy przeprowadzić audyt energetyczny lub uproszczoną analizę energetyczną).

Beneficjenci programu Czyste Powietrze mogą starać się o dofinansowanie w następujących formach:
– > Dotacji,
– > Pożyczki,
– > Dotacji i pożyczki.

Całkowita pula programu Czyste Powietrze wynosi 103 miliardy złotych, z czego na dotacje przeznaczono 63,3 miliarda złotych, natomiast w formie pożyczek będzie wydane 39,7 miliarda złotych.

Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku należy podpisać umowę o dofinansowanie (będzie zawarta z WFOŚiGW), natomiast po zakończeniu inwestycji w celu uzyskania środków pieniężnych należy złożyć wniosek o przekazanie płatności.

Kwoty dofinansowania mogą sięgać do 90 procent kosztów kwalifikowanych inwestycji. Wysokość dopłat jest zależna od dochodu na osobę w gospodarstwie domowym oraz możliwości skorzystania z ulgi podatkowej.

Po zakończeniu przedsięwzięcia możliwa jest wizytacja końcowa, której podlegać będą wszystkie przedsięwzięcia realizowane siłami własnymi i nie mniej niż 15 % losowo wybranych, zakończonych przedsięwzięć. W ciągu 3 lat od rozliczenia inwestycji związanej z programem Czyste Powietrze możliwa jest jej kontrola przedstawiciela WFOŚiGW.

Program Czyste Powietrze trwa do 2029 roku i inwestycję związaną z programem można zrealizować w ciągu 30 miesięcy od daty złożenia wniosku o dofinansowanie, ale nie później niż do 30 czerwca 2029 roku.

Przeciwdziałanie skutkom suszy

Co roku wzrasta liczba dni bez deszczu, co przy wzrastających średnich temperaturach występujących w miesiącach letnich sprawia, że skutki suszy stają się bardzo dotkliwe zarówno dla mieszkańców obszarów wiejskich, jak również miast i aglomeracji.

Wystarczy kilka dni bez deszczu i płody rolne zostają kompletnie wysuszone, do tego stopnia, że ich odbudowanie jest w danym roku praktycznie niemożliwe.

Teoretycznie rolnicy mogą bezpłatnie korzystać z wody (do 5 m3 dziennie) w okresie letnim, jednakże ilość ta jest stosunkowo niewielka patrząc na dziennie zapotrzebowanie na wodę w rolnictwie. Poza tym cena wody w rolnictwie jest i tak stosunkowo niska (0,15 – 0,3 PLN/m2), co nie bardzo motywuje do ponoszenia dużych kosztów inwestycyjnych związanych z gromadzeniem wody (na przykład deszczowej). Dużo łatwiej i szybciej jest wybudować studnię głębinową, która teoretycznie będzie źródłem wody do celów związanych z rolnictwem (nawadnianie pól, pojenie zwierząt). Niestety nie każdy zdaje sobie sprawę z faktu, że woda gruntowa jest zasobem mocno ograniczonym i tak jak jest w przypadku gruntowej pompy ciepła, w przypadku pompy bez powrotnego zrzutu wody do gruntu jej żywność znacznie spada (ok. 15-20 lat). Chcąc w dalszym ciągu wykorzystywać wodę pochodzącą ze studni głębinowej niewykluczone, że niezbędne będzie sięganie do coraz głębszych pokładów wody.

Poza tym rolnik chcąc być w zgodzie z prawem, za taką wodę głębinową, wydobywaną sposobami mechanicznymi i tak powinien ponosić koszty w wysokości 0,15 PLN/m3.

Gdy do tego większość rolników w tej samej wsi, czy gminie będzie szła w tym samym kierunku (budowy studni głębinowych) to niestety poziom wód gruntowych będzie stopniowo spadał w okolicy i tym samym będzie trzeba wiercić coraz głębiej.

Dożo łatwiejsze i jak najbardziej wskazane jest pozyskiwanie wody deszczowej, czy to gromadzonej w zalewach, czy też może lepiej w zbiornikach (na przykład wykonanych z tworzyw sztucznych). Każda woda odprowadzona za pośrednictwem systemu rzek do morza, jest dla gospodarki stratą, szczególnie w tak “pustynnym” kraju jakim jest Polska (mamy bardzo niewiele zasobów wodnych, które mogą być przeznaczone do celów konsumpcyjnych).

W Holandii występują całe systemy nawadniania pól, w których woda pochodzi z okolicznych rzek. Oczywiście po części Holandia jest zmuszona do takiego rozwiązania, ponieważ mają zdecydowanie zbyt dużo wody (także tej zasolonej) z uwagi na występującą na ich terenie depresję (wiele terenów zostało sztucznie pozyskanych i dlatego system kanałów z jednej strona pozwala na nawodnienie gruntów, ale z drugiej strony jest sposobem na zwiększenie odparowania wody i obniżenia poziomu wód gruntowych (im więcej otwartych przestrzeni zawierających wodę, tym większe parowanie i jednocześnie spadek poziomu wód gruntowych).

W Polsce niestety jest odwrotna sytuacja to znaczy mamy niedomiar wody i większość wody deszczowej odprowadzana jest za pośrednictwem systemu rzek do morza. Niestety bardzo często woda w rzekach przepływając przez obszary miejskie, względnie przemysłowe ulega zanieczyszczeniu i wtedy występuje duży problem z jej wykorzystaniem do celów rolniczych, czy też konsumpcyjnych.

Przy obecnie występujących na rynku cenach wody w rolnictwie opłacalność budowy zbiorników przeznaczonych do gromadzenia wody deszczowej jest bardzo niska. Dużo wyższa opłacalność występuje w miastach, gdzie za każdy m3 zużytej wody trzeba zapłacić ok. 5 PLN i dodatkowo przy tej okazji trzeba ponieść również koszty odprowadzenia ścieków (w podobnej wysokości, czyli ok. 5 PLN/m3).

Jeśli zatem dzienne zapotrzebowanie na wodę w rolnictwie wynosi ok. 5 m3 to warto myśleć o zbiorniku posiadającym pojemność ok. 50 m3 (zapas wody na ok. 10 dni bez deszczu, koszt inwestycji ok. 25.000-30.000 PLN, zwrot z inwestycji po okresie przekraczającym 1000 lat). Teoretycznie patrząc na Ustawę Prawo Wodne korzystając z wody systemami mechanicznymi wymusza ponoszenie kosztów wody w wysokości 0,15 PLN/m3 (dodatkowo obniża poziom rentowności takiej inwestycji).

Duże lepiej wygląda sytuacja z wodą w miastach (ogrody działkowe, ogrody przydomowe), gdzie przy dziennym zapotrzebowaniu wynoszącym 0,5 m3, miesięczny koszt wody to kwota ok. 300 PLN. Nawet jeśli przyjmiemy, że podlewać trzeba tylko 20 z 30 dni w miesiącu, to koszt wody osiągnie wartość ok. 200 PLN/miesiąc. W skali roku koszt ten może sięgnąć kwoty 1.000 PLN (biorąc pod uwagę 5 miesięczny okres podlewania roślin w ogrodzie). W takim przypadku warto rozważyć budowę zbiornika na wodę deszczową (pojemność 5 m3, da zapas wody na 10 dni, przy koszcie wykonania na poziomie 4.500 – 5.000 PLN, co daje zwrot z inwestycji już po 5 latach). Jest to o tyle istotne, że inwestycje wykorzystujące wodę deszczową będą wspierane również w formie unikania dodatkowych podatków i opłat. W niedalekiej przyszłości powinny zostać wprowadzone dla mieszkańców opłaty za odprowadzanie wody deszczowej z dachów i podwórek ich domów do sieci kanalizacyjnej (posiadanie zbiornika na wodę deszczową pozwoli na uniknięcie konieczności ponoszenia tych dodatkowych kosztów).

Woda podobnie jak energia, surowce naturalne oraz czyste powietrze są zasobami, które wymagają dużej uwagi i rozsądku podczas ich wykorzystania, tak aby nie naruszyć równowagi występującej w przyrodzie.

Dlatego warto wspierać inwestycje promujące świadome i zdroworozsądkowe korzystanie z tych ważnych zasobów.

Fotowoltaiczne instalacje gruntowe

Instalacje gruntowe stosowane są do budowy średnich lub dużych instalacji fotowoltaicznych, ewentualnie małych instalacji prosumenckich (gdy nie mamy możliwości wykonania instalacji dachowej). W przypadku instalacji dachowych, obiekt lub budynek na którym są zlokalizowane zwykle pełni zupełnie inne funkcje (mieszkaniowe, usługowe, produkcyjne), a założenie na dachu instalacji fotowoltaicznej dodatkowo poprawia wykorzystanie całego budynku (w szczególności przyczynia się do obniżenia kosztów użytkowania obiektu).

Instalacje gruntowe mogą być wykonywanie albo bezpośrednio na ziemi, albo za pośrednictwem specjalnych konstrukcji mogą pełnić dodatkowe funkcje (car port, wiata magazynowa). Tak jak w większości konstrukcji dachowych na m2 powierzchni można zabudować 100 – 200 Wp/m2 modułów, tak w przypadku konstrukcji gruntowej możliwości są zdecydowanie mniejsze.

Chcąc w pełni wykorzystać możliwości produkcyjne instalacji fotowoltaicznej musimy liczyć się z instalacją 50-100 Wp/m2, co przede wszystkim wnika z konieczności zachowania niezbędnych odległości między rzędami instalacji fotowoltaicznej. Oczywiście możliwe jest również zmniejszenie tych odległości, uzyskując tym samym maksymalizację zainstalowanej mocy, ale musimy się liczyć z faktem uzyskiwania niskich wydajności w okresie zimowych, gdy słońce jest szczególnie nisko oraz jednocześnie będzie występowało zacienienie modułów. W takim przypadku szczególnie istotne jest, aby stosować konfigurację poziomą modułów fotowoltaicznych, która będzie gwarantowała częściowe wyłączanie się stringów modułowych, a nie całych modułów w sytuacji wystąpienia ich zacienienia.

Poza niskim uzyskiem z m2 konstrukcje gruntowe jednocześnie nie należą do najtańszych rozwiązań z uwagi na konieczność wykonania kompletnej konstrukcji montażowej, zapewniającej odpowiednie rozmieszczenie modułów fotowoltaicznych w stosunku do słońca (odpowiedni kąt nachylenia modułów, stabilne mocowanie i rozmieszenie modułów fotowoltaicznych). Tym samym konstrukcja gruntowa jest około 2 razy droższa od konstrukcji dachowej licząc w stosunku do jednostkowej mocy zainstalowanej (PLN/kWp). Dlatego poszukiwanie dodatkowych funkcji wykorzystania powierzchni przeznaczonej na fotowoltaikę jest jak najbardziej wskazane.

Jednakże w sytuacji braku możliwości wykonania instalacji dachowej może się okazać, że instalacja gruntowa będzie jedynym możliwym rozwiązaniem. Warto w tym przypadku mieć na uwadze fakt, żeby z jednej strony ziemia nie była gruntem inwestycyjnym (wysokie koszty i potencjalne straty z innego jej wykorzystania), a z drugiej strony aby ziemia była klasy IV i gorszej (nie dotyczy działek budowlanych zlokalizowanych na terenach inwestorów prywatnych, wykorzystywanych jako inwestycje prosumenckie).

Instalacje gruntowe mogą być wykonane na fundamentach betonowych lub wkręcane (specjalne śruby stalowe o długości ok. 1,5 m wkręcane do gruntu). W przypadku instalacji wykonanej na fundamentach może wystąpić konieczność uzyskania pozwolenia na budowę (drugim warunkiem decydującym o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę jest wielkość instalacji, powyżej 50 kW).

W przypadku średnich i dużych fotowoltaicznych instalacji gruntowych (mikroinstalacje mają moc do 50 kW) dodatkowo występuje konieczność uzyskania warunków przyłączenia do sieci, które bardzo często mogą podnieść koszty budowy instalacji fotowoltaicznej, z uwagi na konieczność wykonania transformatora i/lub wykonania linii energetycznej mającej na celu podłączenie do istniejącego transformatora (konieczność przesyłania energii elektrycznej po średnim napięciu).

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania, jeśli mamy możliwość to w pierwszej kolejności warto budować instalacje dachowe, w szczególności mające charakter prosumencki. Jeśli jednak nie mamy takiej możliwości, to instalacje gruntowe są również dobrą alternatywą, szczególnie w sytuacji średnich i dużych inwestycji.